Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε!

Image

Το πώς αντιμετωπίζει κανείς τόσο το θέμα της ΕΡΤ όσο και θέματα που αφορούν ευρύτερα την περιβόητη «αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα» και του κοινωνικού κράτους, καθορίζεται από το αξιακό σύστημα που ενστερνίζεται ο καθένας μας. Αν παραδείγματος χάριν η έννοια του κέρδους και της αγοράς βρίσκεται ψηλά στον αξιακό σου χάρτη, είναι βέβαιο πως τόσο τα ζητήματα δημοκρατίας που εγγείρονται από το χειρισμό του Σαμαρά στο θέμα της ΕΡΤ, όσο και η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους πολύ λίγο σε απασχολούν – και οφείλουν να σε απασχολούν λίγο.

Γενικά όσοι πιστεύουν στην αγορά και στο κέρδος γνωρίζουν πολύ καλά κατά βάθος πως η Δημοκρατία δεν είναι παρά ένα (μη) αναγκαίο κακό. Ξέρουν πως η αστική Δημοκρατία είναι ένα ακριβό, χρονοβόρο και περίπλοκο πολιτικό σύστημα. Απαιτεί κόστος για να λειτουργήσει, απαιτεί χρόνο για να εμπεδωθούν και να γίνουν αποδεκτές από τους πολίτες οι όποιες απαραίτητες, ή μη αλλαγές και περίπλοκες διαδικασίες επικύρωσης και νομιμοποίησης. Σε αντίθεση με τη Δημοκρατία, η δικτατορία είναι απλή, φτηνή, ευέλικτη και γρήγορη. Αποφασίζομεν και διατάσομεν. Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε.

Δεν είναι και δεν μπορεί φυσικά να εκλειφθεί ως τυχαίο το γεγονός πως το καλύτερο, ταχύτερο, αποδοτικότερο, με όρους οικονομίας της αγοράς, και πιο ολοκληρωμένο μοντέλο επιβολής νεοφιλελεύθερων πολιτικών (αυτών που χάριν προπαγάνδας ονομάζουμε μεταρρυθμίσεις) είναι το μοντέλο διακυβέρνησης του Πινοσέτ της Χιλής, του αγαπημένου φίλου μεταρρυθμιστή της Μάρφκαρετ Θάτσερ. Ο μεταρρυθμιστής αυτός χασάπης, εφάρμοσε το πιο εκταταμένο και επιτυχημένο μοντέλο ιδιωτικοποιήσεων αφανίζοντας απλώς από προσώπου γης όσους αμφισβητούσαν τους νόμους της αγοράς και τους θεούς του κέρδους, ιδιωτικοποιώντας ακόμα και το νερό που πίνει ο κοσμάκης.

Είναι σαφές πως ο καλύτερος, πιο γρήγορος και φτηνότερος τρόπος για να προχωρήσει κανείς με τις “μεταρρυθμίσεις”,  είναι να καταργήσει τη Δημοκρατία. Αυτό το κοστοβόρο, χρονοβόρο και περίπλοκο πολιτικό σύστημα. Αυτό το γνωρίζει και ο Σαμαράς και οι δανειστές, οι οποίοι έχοντας επιτύχει αναίμακτα να καταργήσουν εν μία νυκτί κάθε έννοια εθνικής ανεξαρτησίας, έχοντας επιτύχει επίσης αναίμακτα την παράδοση ανευ όρων μέσω της εξαθλίωσης μισθών και της ανεργίας εκατομμυρίων εργαζομένων που προσέρχονται οικειοθελώς και με τα χέρια ψηλά στον Καιάδα του απόλυτου ευτελισμού του δικαιώματος εργασίας και της αξίας της εργασίας τους, έχει ανοίξει η όρεξή τους και ζητούν πλέον όχι μόνο ανθρωποθυσίες με μαζικές απολύσεις, αλλά και άμεση κατάργηση των χρονοβόρων διαδικασιών του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί άλλη μια φορά έπεσαν από τα σύννεφα οι αγαπητοί συμπολίτες της ρακένδυτης Ελληνικής Δημοκρατίας μας με την ΠΝΠ της τρικοματικής κυβέρνησης με την οποία καταργείται η ΕΡΤ. Μήπως ζουν στον Άρη; Σε άλλο γαλαξία ίσως; Δεν έχουν πάρει χαμπάρι μήπως πως τα τελευταία χρόνια η Βουλή είναι ένας σχεδόν διακοσμητικός θεσμός παρόμοιος σε δύναμη και εκτόπισμα με αυτόν του Προέδρου της Δημοκρατίας όπου όπως εκείνος υπογράφει χωρίς να ελέγχει τη βροχή των προεδρικών διαταγμάτων μέσω των οποίων νομοθετεί η εξουσία, εκείνη έρχεται απλώς να τα επικυρώσει; Ή μόλις τώρα κατάλαβαν τι συμβαίνει; Ή μήπως το μαύρο της οθόνης είναι απεχθέστερο από τη μαύρη και άραχνη και απάνθρωπη και ανθρωποφάγα και εξευτελιστική μαύρη τρύπα του ενάμιση εκατομμυρίου ανέργων; Ή είναι απεχθέστερη από την επιστράτευση των καθηγητών και των άλλων απεργών;

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα κινείται τα τελευταία τρία χρόνια στα όρια του κοινοβουλευτισμού και της δημοκρατίας γέρνοντας επικίνδυνα προς τον αυταρχισμό και μια ιδιότυπη δικτατορία. Αλλά αυτό για όσους πιστεύουν στην ελεύθερη αγορά και το κέρδος δεν είναι πρόβλημα. Αρκεί να γίνεται η δουλειά. Εύκολα, γρήγορα και απλά. Ψεκάστε, σκουπίστε τελειώσατε. Ξεκινάς με ΠΝΠ και ολοκληρώνεις με εξαφανίσεις, εκτοπίσεις, δολοφονίες και βασανιστήρια. Αρκεί να τελειώσεις τη δουλειά γρήγορα και να αφήσεις κάποιο κέρδος.    

Τικ, τακ

Image
Δεν γνωρίζω αν θα υπάρξει ένα σημείο καμπή που θα κατανοήσουν οι ανεγκέφαλοι του ΣΥΡΙΖΑ πως αν συνεχίσουν να παριστάνουν την αξιωματική αντιπολίτευση που δρα ως τέτοια σε περίοδο πολιτικής και κοινωνικής (κυρίως) ομαλότητας και όχι σε περίοδο κοινωνικής και πολιτικής ανωμαλίας, θα χάσουν για πάντα το παιχνίδι.
Σε μια χώρα που ζει κάτω από συνθήκες ΠΟΛΕΜΟΥ, με μια κοινωνία που σπαράσσεται και εξαθλιώνεται, η αυτοπροσδιοριζόμενη ως αριστερή, ριζοσπαστική αξιωματική αντιπολίτευση περιορίζει τη δράση της σε εξυπνακίστικες απαντήσεις στις απολύτως ΗΛΙΘΙΕΣ δηλώσεις του πιο αστείου κυβερνητικού εκπροσώπου που γνώρισε ποτέ ο τόπος και σε γενικές καταγγελίες, αφορισμούς και νερόβραστες απειλές πως θα καταργήσει όλες τις αντιλαϊκές νομοθετήσεις και αποφάσεις όταν γίνει κυβέρνηση!
Και χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι!
Καταλαβαίνω πως όταν κάποιος δεν ζει κυριολεκτικά τα βάσανα του άλλου, όταν ο ίδιος δεν είναι άνεργος, δεν χάνει το σπίτι του, δεν φεύγουν τα παιδιά του μετανάστες, δεν στήνεται στην ουρά για μια τσάντα τρόφιμα, καταλαβαίνω πως όσο και αν καταννοεί το πρόβλημα δεν μπορεί να το ζήσει με την ίδια ένταση που το ζει αυτός που βιώνει αυτές τις καταστάσεις. Ο χρόνος για τον βολεμένο κυλάει με άλλο ρυθμό από το χρόνο του απελπισμένου. Και τότε ο συγχρονισμός χάνεται.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει όλο το χρόνο μπροστά της να προετοιμάζει συνέδρια, να σχεδιάζει τη στρατηγική της (λέμε τώρα) ίσως και να περιμένει υπομονετικά και χωρίς να αναλαμβάνει κανένα ρίσκο να πέσει το σάπιο φρούτο από το δέντρο και να της σερβίρει ο ελληνικός λαός την κυβέρνηση στο πιάτο.
Η ελληνική κοινωνία όμως δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Ο χρόνος, πολιτικός και πραγματικός έχει συμπιεστεί επικίνδυνα και ακούγεται ήδη το τικ, τακ της ωρολογιακής βόμβας. Μιας βόμβας που θα σκάσει στα χέρια όλων μας.