Στα άκρα

ImageΤελικά δεν καταλαβαίνω γιατί εξανίσταται η αριστερά όταν τα τσιράκια του συστήματος και οι κονδυλοφόροι των καναλαρχών μιλούν για τη θεωρία των άκρων. Φυσικά οι πάντες καταλαβαίνουν πως όταν ξαφνικά το πτωχευμένο πολιτικό σύστημα θυμάται τη θεωρία των άκρων, το κάνει για να τρομάξει τους διαρκώς και ακατάπαυστα φοβισμένους νοικοκυραίους. Σε αυτή την περίπτωση όμως δικαιούται κάποιος να θέσει το ερώτημα: και τι στο διάολο ζητά η αριστερά από τους νοικοκυραίους; Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι; Και πόσο κατοικίδια επιτέλους πρέπει να γίνει αυτή η αλεπού για πάει στο παζάρι;

Αλλά άλλο είναι που θέλω να πω. Για τη θεωρία των άκρων. Υπάρχουν τελικά αυτά τα δύο άκρα, όπως υποστηρίζουν με θέρμη τώρα τελευταία οι κονδυλοφόροι του πτωχευμένου πολιτικού κατεστημένου, ή δεν υπάρχουν όπως ανεπιτυχώς θέλει να μας πείσει η αριστερά;

Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν όπως υπήρχαν πάντα. Στην κατοχή ας πούμε, ήταν στο ένα άκρο εκείνοι που συνεργάζονταν με τον κατακτητή, οι γνωστοί γερμανοτσολιάδες, η ομάδα Χ, κλπ και στο άλλο άκρο ήταν αυτοί που έπαιρναν ενεργά μέρος στην Αντίσταση διακινδυνεύοντας τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας τους. Στο ένα άκρο ήταν κυρίως δεξιοί, στο άλλο άκρο κυρίως αριστεροί. Και ενδιάμεσα οι πολλοί: οι νοικοκυραίοι. Που βολεύονταν όπως, όπως, που ακούγανε την μπότα του κατακτητή και κλείνανε πόρτες και παράθυρα και περίμεναν τον ελευθερωτή.

Στη διάρκεια του εμφυλίου επίσης υπήρχαν τα δύο άκρα. Από τη μια οι γερμανοτσολιάδες που πλέον υποστηρίζονταν από το επίσημο κράτος και τις ξένες δυνάμεις, από την άλλη οι πρώην αντιστασιακοί. Και ενδιάμεσα οι πολλοί: οι νοικοκυραίοι. Που βολεύονταν όπως, όπως, μέναν ουδέτεροι και αμέτοχοι και περίμεναν τον νικητή.

Μετά τον εμφύλιο επίσης υπήρχαν τα δύο άκρα. Από τη μια το δεξιό άκρο που διαφέντευε και τρομοκρατούσε τις πόλεις και τα χωριά υποχρεώνοντας ακόμα και τα δέντρα να γίνουν ψηφοφόροι του και από την άλλη το αριστερό άκρο που έκανε διακοπές σε φυλακές και ξερονήσια. Και ενδιάμεσα οι πολλοί: οι νοικοκυραίοι που κοίταζαν τη δουλίτσα τους, βόλευαν τα παιδιά τους στο δημόσιο και καταδίκαζαν τα άκρα.

Κατά τη διάρκεια της χούντας επίσης υπήρχαν τα δύο άκρα. Το ένα άκρο επειδή βαρέθηκε να ανακαλύπτει καινούργια δέντρα και να τα βαπτίζει ψηφοφόρους αποφάσισε να κατεβάσει τα τανκς και να τελειώνει μια και καλή με τη φάρσα της δημοκρατίας κι έγινε επίσημα κυβέρνηση με το έτσι θέλω. Αυτό ήταν το δεξιό άκρο. Το αριστερό άκρο συνέχιζε να απολαμβάνει τις διακοπές του σε φυλακές και ξερονήσια με μπόνους αυτή τη φορά τα βανανιστήρια. Και ενδιάμεσα οι πολλοί: οι νοικοκυραίοι. Που κοίταζαν τη δουλίτσα τους, τα είχαν καλά με τον χωροφύλακα, ευλογούσαν το Θεό για την Ησυχία, Τάξη και Ασφάλεια που τους χάριζε η θεόπεμπτη κυβέρνησις και δεν τους ενοχλούσε κανείς. Αντιθέτως, οι νοικοκυραίοι εκείνη την εποχή γνώρισαν και μια κάποια οικονομική ανάπτυξη – μακριά απ’ τα άκρα!.

Και μετά ήρθε η κακούργα η μεταπολίτευση. Αυτή ήταν σαν ένα μεγάλο καζάνι που τους έβαλε όλους μαζί να βράσουν και κατέληξαν να μοιάζουν σαν ένας χυλός χωρίς άκρα. Όσοι έζησαν εκείνα τα υπέροχα χρόνια γνωρίζουν πως στην Ελλάδα δεν υπήρχαν πλέον δεξιοί (ίσως ούτε και αριστεροί!), δεν υπήρχαν νοικοκυραίοι, βολεψάκηδες, αμέτοχοι, ουδέτεροι, κλπ – υπήρχαν μόνο αντιστασιακοί! Έβλεπες ξαφνικά τον άλλο που σου είχε κόψει για χρόνια την καλημέρα μη τυχόν και κατηγορηθεί για συνοδοιπόρος, τυλιγμένο πλέον σε μια τεράστια πράσινη σημαία να κατηγορεί με πάθος την αριστερά για συντηρητισμό κραυγάζοντας ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο και σοσιαλισμό στις 18!

Και φάγανε και ήπιανε και βολέψανε και βολευτήκανε και γίναν όλοι νοικοκυραίοι. Πού χώρος πια για τα άκρα! Κάτι λίγοι “γραφικοί” κόκκινοι από δω, κάτι κρυμένοι ποντικοί από κει. Γιατί όταν η ακροδεξιά ήταν στα πράγματα είτε ως “εκλεγμένη” κυβέρνηση, είτε ως δικτατορία οι αριστεροί αρνούνταν ακόμα και να υπογράψουν ένα κωλόχαρτο και να πάνε σπίτια τους, όχι να καταδεχτούν να κρύψουν τα πιστεύω τους. Όταν όμως για λίγο χάσαν το παιχνίδι οι (αιωνίως θρασύδειλοι) δεξιοί κρυφτήκαν στις τρύπες τους – ή βαπτίστηκαν κεντροδεξιοί! (Για την ιστορία, είναι αυτοί που αργότερα θα καταδικάσουν τα άκρα και την βία από όπου κι αν προέρχεται…)

Κι έφτασε η στιγμή που τελείωσε το πάρτι. Τέλειωσε κι ο χυλός και ξαναεμφανίστηκαν τα άκρα. Από τη μια οι αρουραίοι που βγήκαν από τα αμπάρια καθώς το πλοίο βουλιάζει κι από την άλλη οι αιώνιοι “γραφικοί”. Από τη μια αυτοί που ονειρεύονται ησυχία, τάξη και ασφάλεια με φυλακές και εξορίες και από την άλλη αυτοί που ενδομήντα χρόνια τώρα ονειρεύονται μια ανεξάρτητη, δημοκρατική χώρα και μια δίκαιη κοινωνία.

Και ενδιάμεσα οι πολλοί: οι νοικοκυραίοι. Που άλλη μια φορά περιμένουν να χειροκροτήσουν τον νικητή.

Advertisements

Το τρένο

Image

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν, φαντάζομαι, ένα σημαντικό γεγονός για τα μέλη και τα στελέχη του. Είμαι σίγουρος πως κάνοντας την απαραίτητη εις βάθος ανάλυση η ηγεσία και τα στελέχη του κατέληξαν στο συμπέρασμα πως το να μετατραπεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε κάτι άλλο από αυτό που ψήφισε το 27% του ελληνικού λαού (από μια σύμπραξη κομμάτων, οργανωμένων ομάδων και κοινωνικών κινημάτων δηλαδή κάτω από μία κοινή ομπρέλα, σε ένα ενιαίο “κανονικό” κόμμα) ήταν πολύ σημαντικό για την πορεία του κόμματος.

Το ίδιο αυτό γεγονός φυσικά άφησε παγερά αδιάφορο τον ελληνικό λαό, όπως παγερά αδιάφορο τον αφήνει και κάθε συνέδριο, του κάθε κόμματος. Αν η προσωπική εμπειρία και οι συναναστροφές με απλό κόσμο μπορεί να οδηγήσει σε συμπεράσματα, η δική μου εντύπωση είναι πως για τον κόσμο που υποφέρει και πεινά όπως λέει το τραγούδι “χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι” αν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ενιαίο κόμμα.

Αν υπάρχει κάτι που ενδιαφέρει έναν κόσμο που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είτε κοιτάζει κατευθείαν προς τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε λοξοκοιτάει κι αναρωτιέται αν θα πρέπει να τον ψηφίσει δίνοντας του την ευκαιρία να κυβερνήσει – αυτό που ενδιαφέρει τον κόσμο είναι αν τελικά το συνέδριο έδωσε απαντήσεις σε καίρια ζητήματα που τον αφορούν άμεσα.

Σε αυτά τα ζητήματα φοβάμαι πως το συνέδριο δεν μας έκανε σοφότερους.

Ή μήπως μας έκανε; Από μια άποψη το συνέδριο επιβεβαίωσε και ξεκαθάρισε τον σοσιολδημοκρατικό, συστημικό χαρακτήρα της πολιτικής του νέου κόμματος και την πίστη του στην Ευρώπη και το ενιαίο της νόμισμα. Όσοι πίστεψαν πως είχαν να κάνουν με ένα κίνημα που εξέφραζε τη ριζοσπαστική αριστερά – μια αριστερά δηλαδή ικανή να ανατρέψει όχι την φιλελεύθερη πολιτική αλλά και να αλλάξει τις δομές του συστήματος (μια αντισυστημική αριστερά δηλαδή) θα πρέπει να περιμένουν το επόμενο τρένο.

Αυτό τρένο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στις ράγες που έχει στρώσει το σύστημα για να διαβεί αλώβητο την κρίση. Τουλάχιστον αυτό δείχνει η πορεία που έχουν χαράξει οι μηχανοδηγοί του.

Φυσικά δεν είναι μικρή η ελπίδα που εμπεριέχει ακόμα η δυνατότητα διακυβέρνησης της χώρας από ένα αριστερό κόμμα. Και μόνο η υπόσχεση για τον εκδημοκρατισμό και την αποφασιστοποίηση της δημόσιας ζωής είναι αρκετή για να πειστεί κάποιος να δώσει την έγκριση και την ψήφο του σε μια κυβέρνηση της αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Ελπίζοντας ταυτόχρονα πως η ίδια η ζωή, η βίαιη σύγκρουση με την πραγματικότητα θα οδηγήσει την παραπαίουσα ηγεσία αυτού του κόμματος σε μια ριζοσπαστικοποίηση, όταν θα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα να προχωρήσει ή να οπισθοχωρήσει.

Και τότε το τρένο μπορεί να αλλάξει πορεία. Αμήν!

Νόστος

Image

Το σπίτι μας με τα μεγάλα δέντρα που σκαρφάλωναν

όνειρα παιδιών και κρέμονταν κρυφά φιλιά

από τα κλαδιά τους σαν λεμόνια, δεν μας μιλάει πια

έγινε πολυκατοικία και στεγάζει ξένες ζωές, άλλα όνειρα.

Οι ψυχές που φυλάγαμε στα άδεια δωμάτια ξεχάστηκαν

σφραγίσαμε και το παλιό πηγάδι, να μη βουίζουν μέσα του

οι παλιές στιγμές.

Οι γειτονιές που πότισε ο ιδρώτας της εφηβείας μας – η άλλη ζωή

γίνανε λεπτομέρεια ασπρόμαυρης φωτογραφίας.

Όταν κοιτάμε ψηλά τις κορυφές των βουνών, τον ουρανό

ψάχνοντας στις γερασμένες πικροδάφνες

και τις σκονισμένες από το χρόνο νεραντζιές

βρίσκουμε τη χαμένη πατρίδα της εφηβείας μας –

όταν χαμηλώνουμε τα μάτια μας, είμαστε ξένοι

Μόνο σαν πλησιάζουμε στη θάλασσα

τα κύματα σαν ήμερα σκυλιά μυρίζουν τα πόδια μας,

κουνάνε χαρούμενα την ουρά τους – μας θυμούνται!

Στα βράχια ακόμα μένει η κρατημένη ανάσα και τα πέλματα

απ’ τις βαθιές βουτιές μας στο βυθό του χρόνου –

σε σκόρπια, σπασμένα αγάλματα, ο νόστος

μιας άλλης ζωής, μέσα στον άλλο κόσμο, τον μακρινό

κι ανεξερεύνητο.

Το όνομα της πόλης μας είναι νοσταλγία

όλα τα άλλα ξένα – και πιο πολύ, οι φίλοι μας.

Κραυγή

Image

«Μη του μιλάτε είναι άνεργος

τα χέρια στις τσέπες του σαν δυο χειροβομβίδες» Ν.Κ.

 

Φωλιάζει άγρια φωνή μέσ’ του θυμού την κοίτη

ξυπνάει τα χαράματα στου φεγγαριού τη χάση

σκίζει στα δυο τον ουρανό κραυγή τρελού Προφήτη

και καμακώνει άγαρμπα το φως και σκοτεινιάζει

 

του αδικημένου η οργή είναι τυφλό μαχαίρι

καραδοκεί μέσ’ τη σιωπή στα σκοτεινά λουφάζει

έχει στα μάτια θάνατο το ριζικό στο χέρι

και στην καρδιά του ένα θεριό που τον κατασπαράζει

 

στα ορυχεία της ψυχής μέσ’ τα βαθιά λαγούμια

του άδικου τα φαντάσματα σκάβουν βαθιά το ρίγος

και κρύβουνε τον όλεθρο σε σκοτεινά μπουντρούμια

 

καραδοκεί μέσ’ τη σιωπή που αργοκεντάει το πλήθος

σαν βόμβα κάνει να εκραγεί κι αν σκάσει στα τραγούδια

θα γίνει λάβα η μουσική και κεραυνός ο στίχος