Νόστος

Image

Το σπίτι μας με τα μεγάλα δέντρα που σκαρφάλωναν

όνειρα παιδιών και κρέμονταν κρυφά φιλιά

από τα κλαδιά τους σαν λεμόνια, δεν μας μιλάει πια

έγινε πολυκατοικία και στεγάζει ξένες ζωές, άλλα όνειρα.

Οι ψυχές που φυλάγαμε στα άδεια δωμάτια ξεχάστηκαν

σφραγίσαμε και το παλιό πηγάδι, να μη βουίζουν μέσα του

οι παλιές στιγμές.

Οι γειτονιές που πότισε ο ιδρώτας της εφηβείας μας – η άλλη ζωή

γίνανε λεπτομέρεια ασπρόμαυρης φωτογραφίας.

Όταν κοιτάμε ψηλά τις κορυφές των βουνών, τον ουρανό

ψάχνοντας στις γερασμένες πικροδάφνες

και τις σκονισμένες από το χρόνο νεραντζιές

βρίσκουμε τη χαμένη πατρίδα της εφηβείας μας –

όταν χαμηλώνουμε τα μάτια μας, είμαστε ξένοι

Μόνο σαν πλησιάζουμε στη θάλασσα

τα κύματα σαν ήμερα σκυλιά μυρίζουν τα πόδια μας,

κουνάνε χαρούμενα την ουρά τους – μας θυμούνται!

Στα βράχια ακόμα μένει η κρατημένη ανάσα και τα πέλματα

απ’ τις βαθιές βουτιές μας στο βυθό του χρόνου –

σε σκόρπια, σπασμένα αγάλματα, ο νόστος

μιας άλλης ζωής, μέσα στον άλλο κόσμο, τον μακρινό

κι ανεξερεύνητο.

Το όνομα της πόλης μας είναι νοσταλγία

όλα τα άλλα ξένα – και πιο πολύ, οι φίλοι μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s