Τικ, τακ

Image
Δεν γνωρίζω αν θα υπάρξει ένα σημείο καμπή που θα κατανοήσουν οι ανεγκέφαλοι του ΣΥΡΙΖΑ πως αν συνεχίσουν να παριστάνουν την αξιωματική αντιπολίτευση που δρα ως τέτοια σε περίοδο πολιτικής και κοινωνικής (κυρίως) ομαλότητας και όχι σε περίοδο κοινωνικής και πολιτικής ανωμαλίας, θα χάσουν για πάντα το παιχνίδι.
Σε μια χώρα που ζει κάτω από συνθήκες ΠΟΛΕΜΟΥ, με μια κοινωνία που σπαράσσεται και εξαθλιώνεται, η αυτοπροσδιοριζόμενη ως αριστερή, ριζοσπαστική αξιωματική αντιπολίτευση περιορίζει τη δράση της σε εξυπνακίστικες απαντήσεις στις απολύτως ΗΛΙΘΙΕΣ δηλώσεις του πιο αστείου κυβερνητικού εκπροσώπου που γνώρισε ποτέ ο τόπος και σε γενικές καταγγελίες, αφορισμούς και νερόβραστες απειλές πως θα καταργήσει όλες τις αντιλαϊκές νομοθετήσεις και αποφάσεις όταν γίνει κυβέρνηση!
Και χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι!
Καταλαβαίνω πως όταν κάποιος δεν ζει κυριολεκτικά τα βάσανα του άλλου, όταν ο ίδιος δεν είναι άνεργος, δεν χάνει το σπίτι του, δεν φεύγουν τα παιδιά του μετανάστες, δεν στήνεται στην ουρά για μια τσάντα τρόφιμα, καταλαβαίνω πως όσο και αν καταννοεί το πρόβλημα δεν μπορεί να το ζήσει με την ίδια ένταση που το ζει αυτός που βιώνει αυτές τις καταστάσεις. Ο χρόνος για τον βολεμένο κυλάει με άλλο ρυθμό από το χρόνο του απελπισμένου. Και τότε ο συγχρονισμός χάνεται.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει όλο το χρόνο μπροστά της να προετοιμάζει συνέδρια, να σχεδιάζει τη στρατηγική της (λέμε τώρα) ίσως και να περιμένει υπομονετικά και χωρίς να αναλαμβάνει κανένα ρίσκο να πέσει το σάπιο φρούτο από το δέντρο και να της σερβίρει ο ελληνικός λαός την κυβέρνηση στο πιάτο.
Η ελληνική κοινωνία όμως δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Ο χρόνος, πολιτικός και πραγματικός έχει συμπιεστεί επικίνδυνα και ακούγεται ήδη το τικ, τακ της ωρολογιακής βόμβας. Μιας βόμβας που θα σκάσει στα χέρια όλων μας.